สองวันที่แล้ว..หลังจากลงเวรกลับถึงบ้านตอนตีหนึ่ง..หมาที่รักของเค้า.."Dextose"  มันซึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน..พี่ที่อยู่บ้านบอกว่า.."หมาตัวเองอ่ะมันอวก3ครั้งนะวันนี้"

ตกใจดีไหมล่ะฉัน...ลงเวรมาที่เหนื่อยที่ง่วงหายไปเลยความรุ้สึกนั้น

 

พอเดินเข้าไปอุ้มได้กลิ่นแปลกๆจากเจ้าDextoseเหม็นเหมือนอะไรเน่าแล้วหมาก็ไม่กินอะไรเลยด้วย

 ตีสอง..ออกมาดูอีกทีDextoseนอนครางหงิงๆอยู่ไม่รุ้จะทำไง..ร้องไห้เลยชีวิตฉัน

ได้แต่บอกหมาว่ารอก่อนนะDextoseเดี๋ยวตอนเช้าจะพาไปหาหมอตอนนี้คงไม่มีที่ไหนเปิด..มันคงจะรุ้..เดินกลับเข้าบ้านนอนร้องไหจนตีสองครึ่ง

โทรหาพี่ที่Wardขอเบอร์หัวหน้า..จะเอาเวรเช้าออกพี่ที่ตึกบอกว่ารอโทรตอนเช้านะ..รับทราบค๊าฟ..

 

ตีสามกว่าๆเริ่มง่วงหลับไปตอนไหนไม่รุ้ตื่นมาอีกทีตามที่นาฬิกาปลุกเกือบๆเจ็ดโมงเช้าโทรหาพี่หัวหน้าตึก

 

พี่ถามว่า"หนูแดง..ติดธุระอะไรสำคัญล่ะถึงจะเอาเวรออก"

ก็เลยตอบไปว่า"พอดีหมาหนูไม่สบายค่ะไม่มีคนพาไปหาหมอหนูก็เลยจะเอาเวรออกแล้วมาขึ้นให้วันoofได้ไหมคะ"

 พี่ได้ยินแค่นั้นหัวเราะใหญ่เลย..ไอ้เราก็งงทำไมต้องหัวเราหมาป่วยเนี้ยมันเรื่องใหญ่นะ..แต่สุดท้ายพี่ก็อนุญาตนึกว่าจะไม่ได้แล้ว

สายๆพาDextose ไปหาหมอที่รพ.สัตว์..ตรวจดูแล้วก็ให้IVเป็น RLIแล้วก็ฉีดRanitidineกับยาแก้อาเจียนแต่ไม่ใช่Daimenแล้วก็ไม่ใช่Plasilแล้วหมอก็ตรวจอะไรไม่รุ้จำชื่อไม่ได้ แมร่ง...มีพยาธิปากขอแล้วก็เป็นลำไส้อักเสบที่ติดเชื้อไวรัสค่อนข้างรุนแรง

 

หมอบอกว่าเผื่อใจไว้ด้วยนะหมอไม่อยากรับประกันว่าจะรอดรึเปล่า..ได้ยินแค่นั้นก็ร้องไห้สิ..จะเหลือหรออารมณ์ตอนนั้นไม่ได้อายใครเขาหรอกสงสารหมาเสียใจด้วยทำไมมันขนาดนั้นล่ะ

 

หมอบอกว่าAdmidนะฝากเขาไว้ที่นี่ก่อนแต่หมอไม่รุ้ว่าจะกี่วัน..อาจจะดีขึ้นหรือไม่รอดแล้วแต่ร่างกายเขาจะสนองกับยา

 

กรรม..ช๊อคคร่าไม่ใช่ว่าไม่เคยพูดกับญาติผุ้ป่วยใกล้ตายแต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเจอแบบนี้กับกรณีแบบนี้

 

พอกลับมาบ้านพี่ๆกฌโทรมาถามเล่าไปร้องไห้ไปพี่มันเสือกหัวเราเราซะงั้นมันไม่ใช่เรื่องน่าขำนะเฟร้ย..ให้ตายใครไม่ใช่เราไม่รุ้หรอกว่าความรุ้สึกตอนนั้นเป็นยังไง

สงสารหมาอ่ะ..วันนี้เข้าไปเยี่ยมมาตอนทุ่มนึง..หมอบอกว่ายังถ่ายเป็นเลือดบ่อยๆอยู่นะ..เฮ้อ..เค้าล่ะเศร้า..

 

Dextoseมันพยายามมากเลยที่จะลุกขึ้นตอนที่ได้ยินเสียงเค้า..จะร้องไห้อีกแระ..ถามตัวเองว่าเราเลี้ยงเขาไม่ดีพอหรอวะเขาถึงได้ป่วยขนาดนี้..หรือเพราะอะไร..ก็หาคำตอบไม่ได้..

 

แค่ตอนนี้อยากให้เขาหายเร็วๆ..แล้วกลับมาอยู่ด้วยกันแค่นั้นก็ดีแล้ว..

 

เศ้รา..สุดตรีนเรยว่ะ..

edit @ 7 Jul 2009 05:06:25 by NuRsEKinGDoM

อีกวันนึงที่จะเขียนถึงคนบนฟ้า...

 

เค้าเคยเขียนถึงพี่บ่อยนะมันก็เหมือนๆเดิมวกไปวนมาเหมือนๆกับทุกครั้ง

 

เพียงแค่เค้ารู้สึกดีที่ได้เขียน..อาจเป็นเพราะวันนี้เค้าอ่อนแออีกแล้วก็ได้เค้าถึงได้คิดถึงพี่จัง

 

พี่รู้ไหมว่าวันก่อนเค้าโดนอะไรมา..เค้าโดนเพื่อนทิ้ง..ทิ้งให้อยู่หอทั้งหอเหลือนักศึกษาอยู่ 

 

ไม่ถึง20คนแต่ชั้น3ที่เค้าอยู่เหลือกัน 8 คน 

 

เค้าต้องนอนอยู่ในห้องคนเดียว...ไม่ใช่ว่าเค้าอยู่คนเดียวไม่ได้นะพี่

 

เค้าแค่เสียใจเพื่อนหลอกเค้าอีกแล้วเพื่อนที่คิดว่าดีกลับไม่ใช่อย่างที่คิด..

 

แม่บอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่เพื่อนจะเห็นแฟนสำคัญกว่าเค้า..มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เค้าจะต้อง

 

โดนแบบนี้เค้าแค่รู้สึกว่าเค้ายังไม่เคยคิดจะทำกับเพื่อนแบบนี้เลย

 

ทำไมเพื่อนทำกับเค้าได้..เพื่อนจะคิดถึงเค้าแค่ตอนที่กำลังเกิดปัญหา

 

.........เมื่อกี้เพื่อนก็โทรมาหาเค้าให้เค้าขึ้นไปดูเคสให้..อีกแล้ว

 

เค้าลองมองย้อนกลับมาหลายๆครั้ง

 

เค้าเจอแบบนี้ตลอดเลย...ถ้าพี่เป็นเค้าพี่จะทำยังไงพี่จะเสียใจเหมือนเค้าไหม..

 

เค้าเริ่มเป็นแบบเดิมอีกแล้วอ่อนแอ..นันทวัฒน์..เค้าคิดถึงพี่จัง......

 ถ้าเป็นพี่คงไม่ทำกับเค้าแบบนั้นใช่ไหม ............. ................................

จากความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมาเป็นหย่อมๆของความคิดถึง จาก..แขไข..ถึงสุดที่รัก..นันทวัฒน์ (พี่ชายที่แสนดีของข้า)  

เค้า..คิดถึงพี่ขึ้นมาอีกแล้ว..เมื่อวานเค้านั่งคุยกะออย..จู่ๆเค้าก็พูดถึงพี่คงเพราะเค้ากำลังแย่

..แต่พี่เชื่อไหมเค้าไม่ร้องไห้ด้วย    เค้าเก่งใช่ไหม ..  

 แต่หลังจากที่พูดกับออยแล้วนี่สิเกิดปัญหาเลย..โครตคิดถึงอ่ะ  

มันบรรยายออกไปเป็นคำพูดไม่ได้ว่ามันรู้สึกแบบไหนบ้าง..  

 แต่ที่เค้ารู้มีอยู่อย่างเดียวเค้าคิดถึงพี่อ่ะ...นันทวัฒน์..  ...................

อยากจะบอกว่าคิดถึง................... ไม่รู้ว่าจะส่งไปถึงพี่หรือเปล่า..........อยากถามพี่เหมือนกันนะว่า

พี่คิดถึงเค้าหรือเปล่า..พี่คิดถึงเค้าบ้างไหม???

6  ปี สำหรับการจากลา..ที่เจ็บปวดที่สุดของเค้า..ของแม่..พ่อ  

ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้พี่รู้ไหมเค้าน่ะเกลียดความรู้สึกที่เรียกว่า “ความสูญเสีย”  ที่สุดเลย

 

 เค้าก็ไม่รู้นะว่าอะไรทำให้เค้าจำเรื่องราวของพี่ตอนเด็กได้ตั้งมากมาย

 

แม่ยังแปลกใจเลยที่เค้าจำได้...ก่อนเค้าจะเข้าอนุบาล..เค้าไปกับพี่ล่ะก็เพื่อนพี่หลายคน

 แล้วเค้าเหยียบแก้ว (แต่จำไม่ได้แล้วว่าเท้าข้างไหน)  ที่จำได้เค้าเย็บ 2 เข็มร้องซะลั่นเลย  

 พี่เป็นคนแบกเค้าขึ้นหลังกลับบ้าน..แต่จำไม่ได้ว่าใครหิ้วรองเท้าแตะให้  

มาถึงตอนนี้..วันนี้เค้ายิ้มทุกครั้งที่คิดถึงพี่..(ถึงบางครั้งมันจะยิ้มทั้งน้ำตา)  

 

 ........ตอนที่พี่ย้ายโรงเรียน....ไปอยู่กะอานะที่ตราด  (โรงเรียนตราษตระการคุณ)  

 เค้าน่ะโครตคิดถึงพี่เลย..เราเริ่มแยกกันตอนนั้นแหละ..  

จากที่เคยนั่งรถกลับบ้านด้วยกันถึงมันจะนานๆทีกลับกลายเป็นว่าเค้าต้องนั่งรถคนเดียว 

ถึงเพื่อนจะเยอะ..แต่ความรู้สึกมันต่างนินา  

พี่รู้ไหมว่าแฟนพี่...พี่ออฟน่ะเจ้แกยังไม่มีแฟนใหม่นะ...  

อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยนะนันทวัฒน์ว่าพี่ออฟยังรักตัวอยู่...55+  

เจ้แกแค่ยังไม่เหมาะจะรักใคร..เพราะเจ้แกยังเรียนไม่จบ  

เค้ายังคุยกะแฟนพี่อยู่นะ..ตั้งแต่ที่พี่เสียนั่นแหละ...  

มีความลับจะบอกด้วย..เค้าแอบอ่านจดหมายที่เจ้ออฟเขียนหาพี่ด้วย  

ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาง่ะ..55+  สุดยอดจริงๆ….  ถ้าเค้ามีแฟนเค้าคงเป็นแบบพี่กับเจ้ออฟไม่ได้แน่เลย..    

 .............นันทวัฒน์.................. คิดถึงพี่นะ....

อยากจะบอกพี่ว่ารัก..อยากจะฉุดรั้งพี่ไว้.. แต่...มันทำอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง..........

เป็นกำลังใจให้น้องด้วย ตอนนี้จิตใจไม่ค่อยปกติ...รักพี่ว่ะ...รักพี่นะโว๊ย..    

 

edit @ 11 Nov 2007 15:48:36 by NuRsEKinGDoM

edit @ 11 Nov 2007 15:55:04 by NuRsEKinGDoM

อาจไม่เคยแสดงไม่เคยเปิดเผยให้เธอรู้ความในที่ใจมีอยู่เธอคือคนสำคัญ 

อาจว่าดูเย็นชาอาจดูไม่เคยรักกันแต่ในความจริงนั้นเธอคือที่สุดของใจ

ดูเวลาเปลี่ยนเธอไปหัวใจดวงเดิมที่เคยมีที่วางเอาไว้ว่าแสนดีกลับกลายเป็นคนละคน

ก็...เสียใจทำไมเป็นอย่างนี้รักของเราเหมือนเดิมที่มีก็ในวันนี้มันหายไป

ผิดหวังและหัวใจก็เจ็บช้ำไม่คิดเลยว่าเธอจะทำ  ทำให้ฉันต้องเสียน้ำตามากมาย

วันนี้ต้องเสียเธอไปและวันนี้ก็ต้องทำใจก็คงไม่มีโอกาสได้บอกว่ารักแค่ไหน....

 

ใบไม้มันยังผลัดใบเปลี่ยนผันตามฤดูกาลแต่ชีวิตยังไม่เปลี่ยนไป

ยังเหมือนเดิมอย่างนั้น  เข็มของนาฬิกาไม่เคยบอกเวลานานแค่ไหนก็เหมือนเดิมเสมอตั้งแต่เราจากกันจนในวันนี้ก็มีเพียงเธอ…….

ยังเก็บรักนั้นอยู่ในหัวใจเธอจะรู้ไหมฉันยังคงพร่ำเพ้อ

หลับตาทุกครั้งก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ..ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ

 

ฉันนั้นทุ่มเทหมดเลยทุกอย่างยิ่งนานยิ่งหมดหวังจะเป็นคนของเธอ

แต่เขาเพิ่งเข้ามาไม่นานที่เธอเจอดูเธอพร่ำเพ้ออยากเจอเขาทุกวัน

ส่วนฉันที่เอาน้ำตาตั้งมากมายมาแลกน้ำใจของเธอแค่นิดเดียว

เธอก็ยังทำให้ดูว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย....เธอไม่เคยจะให้

 

บางคนอาจรักกันเพียงได้พบสบตา..

บางคนอาจรักกันเพราะต้องใช้เวลา...

วันนึงนั้นมันอาจเปลี่ยนเพราะไม่มีอะไรแน่นอนอยากรู้ว่าเธอจะเป็นเช่นไร

วันใดฉันแก่ขึ้นมาวันใดไม่หล่อขึ้นมาอยากจะรู้เธอจะรักฉันอยู่รึเปล่า

แค่เพียงอยากถามเธอไม่ได้กลัวเธอทิ้งไปแค่เพียงอยากเข้าใจรักจะเป็นอย่างไร

 

ฉันไม่รู้ว่าทำไมคิดถึงเธอจริงๆ...

ดูเหมือนฉันมีทุกสิ่งแต่ที่จริงไม่ใช่เลย

ฉันไม่แข็งแกร่งอย่างที่ใครเขาคิดหรอกฉันมันจนตรอกไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหนดี

เพราะทางที่ฉันเดินในตอนนี้ไม่มีเธอ

เมื่อเธอได้พบเจอทางที่โรยกลีบดอกไม้...

กับฉันมันลำบากเธอจึงเดินหนีไปไกล..อยากฝากชีวิตไว้ให้แต่สุดท้ายต้องล่มละลาย

เธอมีสิทธิ์จะเลือกไปเส้นทางของคนมากมาย..ฉันเพียงแค่คนเดินมา

 

ก็รู้ว่าเธฮยังคงฝังใจกับความรักครั้งเก่าเรื่องราวของเขาเธอยังจดจำไว้

ทุกทีที่เขาเดินเข้ามาก็รู้ว่าเธอน่ะหวั่นไหว..ฉันเข้าใจก็คงไม่ว่ากัน

เมื่อฉันเป็นคนที่เดินเข้ามาเมื่อตอนที่เธอเหงาใจก็เป็นได้แค่ตัวแทนใครคนนั้น

รู้ดีว่าฉันนั้นเป็นใครรู้ตัวว่ามาทีหลัง..แต่ฉันก็เต็มใจจะรักเธอ

 

เนิ่นานเท่าไรไม่รู้ที่รอเธอฉันจำไม่ได้

ที่จำได้ดีคือฉันมีเพียงเธอแม้นานซักแค่ไหน

เธออยู่ที่ใดยังรักกันไหมฉันไม่รู้แต่ที่รู้

คือฉันนั้นยังไม่เปลี่ยนใจ..ยังอยู่ตรงนี้ถึงแม้จะเหงาและเดียวดาย

 

edit @ 9 Nov 2007 20:06:28 by NuRsEKinGDoM

edit @ 11 Nov 2007 16:15:01 by NuRsEKinGDoM